بي تو مهتاب شبي، باز از آن كوچه گذشتم
همه تن چشم شدم، خيره به دنبال تو گشتم
شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم
شدم آن عاشق ديوانه كه بودم!

در نهان خانه ي جانم گل ياد تو درخشيد
باغ صد خاطره خنديد
عطر صد خاطره پيچيد.

يادم آمد كه شبي با هم از آن كوچه گذشتيم
پرگشوديم و در آن خلوت دلخواسته گشتيم
ساعتي بر لب آن جوي نشستيم
تو همه راز جهان ريخته در چشم سياهت
من همه محو تماشاي نگاهت

آسمان صاف و شب و آرام
بخت خندان و زمان رام
خوشه ي ماه فرو ريخته در آب
شاخه ها دست برآورده به مهتاب
شب و صحرا و گل و سنگ
همه دل داده به آواز شباهنگ

يادم آيد
تو به من گفتي:
ازين عشق حذر كن!
لحظه اي چند بر اين آب نظر كن
آب، آيينه ي عشق گذران است
تو كه امروز نگاهت به نگاهي نگران است
باش فردا، كه دلت با دگران است!
تا فراموش كني، چندي از اين شهر سفر كن!

با تو گفتم :
حذر از عشق؟
ندانم
سفر از پيش تو؟
هرگز نتوانم
روز اول كه دل من به تمناي تو پر زد
چون كبوتر لب بام تو نشستم
تو به من، سنگ زدي
من نرميدم، نگسستم...
باز گفتم كه : « تو صيادي و من آهوي دشتم»
تا به دام تو درافتم
همه جا گشتم و گشتم
حذر از عشق ندانم
سفر از پيش تو هرگز نتوانم، نتوانم...!

اشكي از شاخه فرو ريخت
مرغ شب ناله ي تلخي زد و بگريخت!
اشك در چشم تو لرزيد
ماه بر عشق تو خنديد

يادم آيد كه دگر از تو جوابي نشيدم
پاي در دامن اندوه كشيدم
نگسستم، نرميدم

رفت در ظلمت غم، آن شب و شب هاي دگر هم
نگرفتي دگر از عاشق آزرده خبر هم
نكني ديگر از آن كوچه گذر هم!
بي تو، اما به چه حالي من از آن كوچه گذشتم.

بهاريه ي زيبايي اززنده ياد سياوش کسرايي:

يکي دو روز ديگر از پگاه
چو چشم باز مي کني
زمانه زير و رو
زمينه پرنگار مي شود

زمين شکاف مي خورد
به دشت سبزه مي زند
هر آنچه مانده بود زير خاک
هر آنچه خفته بود زير برف
جوان و شسته رفته آشکار مي شود

به تاج کوه
زگرمي نگاه آفتاب
بلور برف آب مي شود

دهان دره ها
پر از سرود چشمه سار مي شود

نسيم هرزه پو
ز روي لاله هاي کوه
کنار لانه هاي کبک
فراز خارهاي هفت رنگ
نفس زنان و خسته مي رسد
غريق موج کشتزار مي شود

در آسمان
گروه گله هاي ابر
ز هر کناره مي رسد
به هر کرانه مي دود
به روي جلگه ها غبار مي شود

در اين بهار آه ...!
چه يادها
چه حرف هاي نا تمام
دل پر آرزو
چو شاخ پر شکوفه باردار مي شود

نگار من
اميد نوبهار من
لبي به خنده باز کن
ببين چگونه از گلي
خزان باغ ما بهار مي شود